Wat kan een gedachte van een gedicht verschillend zijn………op het laatst is zij
voor de trein gesprongen…………
Toch heel fasinerend en leuk om te lezen hoe andere mensen een heel andere wending kunnen geven aan waar ik mee begonnen ben!
Met dank aan jullie reacties!
Ik verwerk jullie reacties zo spoedig mogelijk in een ander gedicht. Het wordt denk ik een gedicht over liefde. (Wordt moeilijk, doe ik eingelijk nooit, ben geen Fransje Bauwer type……..
).
Ga mijn best doen!
Dit is eingelijk wat ik in mijn hoofd had:
Donker water………..
Soms zo donker en o zo kil.
Overspoelend, je neemt wat je wil.
Je was eens mijn vriend, helder en zoet.
Maar nu ben ik bang, kijk nou wat je met me doet.
Ik beef, ril……..
het is nu sereen stil.
Is het wachten op wat komen gaat?
Zee, ben je bang dat ik je nu haat?
Ga je weer eens hard tekeer?
Of leg je je er bij neer?
Dat je hele familie’s hebt uitgeroeid.
Niet veel levens liet je ongemoeid.
Ravage, dat is wat je hebt aangericht.
Hele landen zijn voor je gezwicht.
Samen met moeder aarde,
Liet je geen mens in zijn waarde.
Overweldigende zee, laat je ons nu met rust?
Is je toorn nu uitgeblust?
Laat ons alstublieft alles weer opbouwen.
En laat ons je weer vertrouwen.
Laten we weer vrienden zijn,
Wees weer helder, wees weer rein.
Je hebt nu wel genoeg genomen.
Het is tijd om weer bij te komen.
Laat dolfijnen weer uit je springen,
Vogels over je zingen.
Mensen zonnen aan je kust
Ben je je ervan bewust?
Dat, mischien over een aantal jaren,
komt onze angst weer tot bedaren.
Zullen we weer van je kunnen houden?
Zouden we je een klein beetje kunnen vertrouwen?
Tijd zal het leren.
Tijd heelt alle wonden……….zeggen ze.
Nou, wat vind u ervan?
En de nieuwe lay-out van mijn weblog?
Schroom niet: Geef kritiek a.u.b. (Het liefst opbouwend natuurlijk)!